Lang geleden alweer was de start van de tocht vlakbij dat torentje in parijs.

Het peloton raast door Frankrijk. Ik rijd hier achteraan, dus dat betekend dat ik net mijn lange beurt op kop heb gedaan.

Het leuke aan Parijs Dakar is dat je door veel verschillende streken komt. Hier zijn we in Carcassonne, een middeleeuwse vestingstad die de kleine jongen weer in mij boven bracht.

De Romeinen zijn ook in Noord Afrika geweest. De oude stad Volubilis is nu wel aan een renovatie toe
.Na 5 weken reed ik voor het eerst door de woestijn. Vlakke en rechte wegen, weinig begroeiing er om heen en met 40 graden was het er best uit te houden.

Keuken boven op de Tizi ‘n’ Test op ongeveer 2000m. Alle fietsdagen werd gekookt, en meestal was het prima in orde, dankzij Chef Rudy.

Waar kan ik mijn tentje neerzetten? Overal? Nou dan zet ik hem daar, hoor. Zien we morgen wel alles er nog staat.

In de Westelijke Sahara hoef ik maar een weg te volgen naar het zuiden. Meestal met de wind in de rug!

In Mauretanie is echter de wind gedraaid, en het is warm, 47 graden. Hier houdt geen enkel plantje stand, en is alles, behalve de weg, gemaakt van zand.

De truck vertrok maandag 20 november om 6:00 uit Dakar naar Malaga. Omdat alleen Andy reed zouden we er 5 dagen over doen. Dakar uit was hectisch druk. Bijrijder Owen had een taxi geregeld die ons de stad uit begeleidde. Eenmaal op de hoofdweg richting Saint Louis ging het sneller. Ten zuiden van Saint Louis ligt de Zebrabar, een camping. We hadden wat spullen van hen geleend en die moesten terug. We waren er precies op tijd voor de lunch. Daarna stopten we nog een keer om olie te verversen.

De grens met Mauretanixeb was gemakkelijk, mede doordat een van de werknemers aldaar een lift van ons wilde. Later deed een auto ons stoppen en hadden we nog een lifter. We reden over een onverharde weg naar Rosso. Het was achter in de truck erg luidruchtig, alles klapperde en losse spullen trilden langzaam van de tafel. De lifters die dachten comfortabel te kunnen reizen werden langzaam wagenziekx85 Ongeveer halverwege stapte een lifter uit en er stonden er alweer twee klaar om in te stappen. Vooruit dan maar. Langzaam werd het ook later en donker. Door de duisternis was het moeilijk de oneffenheden in het wegdek op te merken en Andy stootte een paar maal zijn hoofd tegen het dak van de cabine toen hij te snel over een hobbel reed. Achterin was het het beste om te blijven zitten en je goed vast te houden. Eenmaal in Rosso stapten de lifters snel uit en liepen blij en op zeemansbenen de stad in. Na vijftig km was het te laat om door te gaan en sliepen we langs de kant van de weg. Andy in de cabine, Owen achterin de truck en ik sliep buiten onder de sterrenhemel.

De volgende morgen reden we weer verder door Mauretanixeb. In Nouackchott hebben we nog snel wat gegeten en daarna doken we de Sahara in. Ongelofelijk dat ik daar een paar dagen geleden nog gefietst heb. Vlak bij de grens loopt de spoorlijn en we zagen de langste trein ter wereld ons tegemoet komen. We legden 1.2 km. af van het moment dat de eerste locomotief naast ons was tot de laatste wagon voorbij was. Wij reden 80 km/u, de trein 40 km/u. Reken zelf maar uit hoe lang de trein wasx85

We zijn net op tijd bij de grens van Marokko, want die gaat om 18:30 dicht. Na wat geschuif met papperassen, documenten en ingevulde formulieren konden we eindelijk verder. Negentig km verderop was de eerste benzinepomp met restaurant, dus daar was het etenstijd.

We zijn in de Westelijke Sahara, een gebied dat door Marokko bezet is en dat door de oorspronkelijke bewoners, desnoods met geweld, terugverlangt word. De militaire organisatie is genaamd Polisario en die patrouilleren de nacht. Als we een voertuig van hen die langs de weg staat inhalen gaat die plotseling rijden en gebaart ons te stoppen. Hij vertelde ons dat een van onze achterlichten is losgebroken en los aan een draad over de weg sleept. Aardige lui! We repareren de lichten en later lig ik weer onder de sterren te slappen

Na weer een nacht onder de sterren reden we weer verder langs steden als Dakhla, Layounne en Boujdour (lunch). De weg lijkt eindeloos en we zagen de bushcamps liggen waar we weken geleden gebivakkeerd hebben. Nadat we duizend liter goedkope diesel hebben getankt gaan we weer op pad. De verveling begon een beetje in te zetten. Ik heb mijn bagage al gesorteerd en ingepakt, mijn fiets heb ik gestript zodat alleen het frame en de wielen over bleef. Versleten en kapotte onderdelen (shifters) heb ik weggegooid en er bleef een klein hoopje onderdelen over die her en der in mijn bagage gestopt zit. Nog eenmaal sliepen we in een bushcamp. Ditmaal nam ik eerst de tijd om mijn vette haren te wassen.

In Boulmane waren we de woestijn eindelijk uit. Daar lieten we de achterlichten weer vastlassen en namen we een klein ontbijt. De trip terug was voor mij een uitstekende gelegenheid om mijn eetpatroon weer tot normale proporties terug te brengen. Ik hoef namelijk niet meer elke dag te fietsen. De eerste dagen had ik honger maar ik heb toch maar weinig gegeten. De lange weg in de woestijn veranderde in een drukke bergweg richting Marrakech. Het was wederom een prachtig landschap, maar wel vermoeiend voor chauffeur Andy. Na de bergen konden we eindelijk een snelweg op en maakten we veel kilometers. Doordat bij het lassen de accu een uur losgekoppeld was liep de klok van Andy nu een uur achter. Daardoor gingen we wat langer door dan de bedoeling en we eindigden de dag op een parkeerplaats van een benzinestation met restaurant. Dat was ongeveer vijftig km zuidelijk van Rabat.

We moesten nog maar een klein stukje tot Tangier. Daar waren we om 11:30 maar door de zeer strenge douane die alles controleerde en met een drugshond op zoek ging waren we pas 14:00 op de boot. Die deed er vervolgens een uur over om naar Algaciras in Spanje te varen, waar het bovendien een uur later was. Om 17:00 gingen we aan wal en reden nog een klein stukje naar Malaga, of eigenlijk naar een camping vijftig km voor Mallaga. Het was inmiddels donker toen we de camping opreden. Er stonden twee bussen van Rotel tours en een gigantische camper, waar een gepensioneerde Engelsman woonde. Het restaurant was nog open en een charmante Mexicaanse dame serveerde een uitstekende paella.

x92s Ochtends heb ik op internet uitgezocht hoe ik met de trein naar Nederland kon komen. Ontbijten deden we in het restaurant. Onze engelse buurman ging ook mee en toen we vertelden dat we van Parijs naar Dakar hadden gefietst viel hij om van verbazing. Vooral de rit door Andorra intrigeerde hem omdat hij daar in de zomer woont. Na een bezoek aan de plaatselijke supermarkt bedankte ik Andy hartelijk voor de lift en de tien weken begeleiding van ons reisgezelschap.

Met de Taxi ging ik naar Malaga. Daar heb ik een uur in de rij gestaan voor een kaartje. Ik vroeg in mijn beste spaans om een enkeltje Amsterdam en de loketist keek mij verwonderd aan. Gelukkig had ik een printje bij me met de treinen en nummers. De reis was verdeeld in vier stukken: Malaga x96 Madrid x96 Hendaye x96 Parijs x96 Amsterdam. De eerste trein vertrok om 15:00. Om 19:30 was ik in Madrid en moest ik met de lokale trein naar een ander station een paar kilometer verderop. Gelukkig had ik drie uur overstaptijd, want het was niet eenvoudig om in de drukke stationshal het station en de loketten te vinden, want er waren ook loketten voor de metro en de busx85 De nachttrein naar Hendaye vertrok om 22:45. Ik had een couchette die ik moest delen met 5 anderen. Plaats voor mijn fietsen was er niet dus die stalde ik op mijn bed. Ik kon er eigenlijk niet meer bij maar het moest toch. In de foetushouding lag ik dwars in mijn smalle bedje.

Toen ik de volgende morgen wakker werd was ik in Frankrijk. Mijn aansluitende trein vertrok van hetzelfde station. Helaas was er vlak voor Bordeaux een stremming en moesten we een stukje met de bus. Dit was veel beter georganiseerd dan de NS ooit hoopt te kunnen bereiken, maar het kostte een half uur extra tijd en ik miste daardoor in Parijs mijn aansluitende trein. Een uur later ging er een andere trein naar Amsterdam maar omdat meer mensen de trein hadden gemist was die bomvol tot Brussel. Daarna werd het rustig en om 20:10 was ik in Amsterdam Centraal station. Daar moest ik de eerste intercity naar Amersfoort laten schieten omdat ik en mijn bagage er niet meer in konden. Een half uur later was ik dan toch op weg en om 22:00 bracht een taxi mij eindelijk thuis.

Ik had de wekker gezet om 7:00. Die ging echter af om 6:00 want hij stond nog op zomertijd! Ik draaide me om en sliep nog een uurtje voor ik weer naar mijn werk moest.

Gisteren zijn we in Dakar gearriveerd! Na 10 weken fietsen door 6 verschillende landen is het doel bereikt! Iedereen is tevreden; de fietsers en de organisatie.

We hebben een grandioze ontvangst gehad in een hotel. Er was een ontvangstcommitee met de Senegalese fiets federatie, de Britse ambassadeur was aanwezig en er waren drankjes en hapjes. Die laatste waren natuurlijk snel op want we zijn net sprinkhanen die alles op hun weg verorberen. Daarna waren de prijsuitreiking en de onvermijdelijke speeches om iedereen te bedanken. Na het diner hebben we nog kunnen genieten van wat Senegalese folklore met muziek, dans en acrobatiek. Dat was geregeld door een andere groep die in het hotel zat, maar wij konden er ook van genieten.

Nu rest alleen nog de terug tocht naar Nederland. Ik ga niet vliegen! Ik ga ongeveer dezelfde weg terug naar Granada met de support truck. Die gaat toch die kant op dus dat komt mooi uit! Over een paar dagen ben ik in Spanje en daar ga ik met de boot van Sinterklaas naar Rotterdam. In Granada neem ik de trein naar Parijs en verder naar Amersfoort natuurlijk!

Ik vind het aan de ene kant jammer dat we klaar zijn en afscheid nemen. Aan de andere kant ben ik ook blij dat ik thuis weer alles kan doen wat ik gewend ben. Het ritme van vroeg opstaan, fietsen, eten en slapen zal wel snel vergeten zijn. Ik moet alleen oppassen dat ik niet dezelfde hoeveelheden voeding naar binnen blijf stouwen!

Lange reizen bevallen me wel en ik wil in de toekomst vaker dit soort tochten/expedities gaan maken. Als het weer zover komt houdt ik jullie op de hoogte.

Parijs – Dakar 2006
Parijs naar Dakar op de fiets?
7000 km in 70 dagen?
120 km per dag?
Op een racefiets door de Sahara?

Na bijna 2 weken woestijn zijn we dan eindelijk in Nouakchott! Tot Daklha hadden we de wind mee, en was het nog niet zo warm. Daarna stond de wind ongunstig en werd het heet, omdat de weg verder landinwaards ging. In Mauretanie werd het zelfs 46 graden. We waren toen echt in de Sahara, waar alleen maar zand lag en de weg natuurlijk. Het wegdek in Mauretanie is een stuk beter dan in de Westelijke Sahara. Dit komt omdat de weg nog nieuw is. Over een paar jaar zal het wel wat ruwer zijn.
Een van de leukste ervaringen met de woestijn zijn de desert camps. Er zijn geen campings dus moet je langs de weg staan. Een paar dagen geleden was het niet eenvoudig om een plekje te vinden, want overal lag los zand. Tot onze wanhoop bleek de etappe langer en langer te worden. We konden omdat alles vlak was kilometers ver zien, maar geen groene truck te zien! (de groene truck is ons kamp) De wind had vrij spel en kwam van schuin voor ons. Harder dan 21 km/uur reden we niet. En de wind was warm als verfbrander! Eindelijk na 150 km kregen we het kamp in zicht, nadat we al een kudde kamelen en een klein hutje voor de truck hadden aangezien. Eenmaal in het kamp zochten we de weinige schaduw op die er was en wachtten we tot het wat minder warm werd.
Er is nauwelijks verkeer, en de weinige auto`s en trucks die langsrijden zwaaien of toeteren. En toen stopte er een Mercedes. Er kwamen een paar mannen uit, ze stelden zich voor en vroegen om wat water. In de Sahara kun je dat niet weigeren, en we hadden genoeg, dus kregen ze wat. Ondertussen kwam er ook een vrouw en drie kinderen uit de auto. Hoeveel mensen passen er eigenlijk in een Mercedes 190? De mannen wasten hun handen, deden hun schoenen uit, keerden zich naar Mekka en begonnen op hun knieen te bidden. Het was grappig om te zien dat het hun niet uitmaakt waar ze zijn als hun geloof ze gebied hun plichten te vervullen! Daarna dronken ze nog wat en gingen ze weer verder. Later bleek dat ongeveer de helft van de voertuigen stopt om een praatje of wat water. Dat is daar denk ik de gewoonte. Westerlingen kunnen wel wat missen is daar de gedachte.
De volgende dag kregen we na 100 km zin in een cola, liefst koud. In een dorpje, of eigenlijk een paar tenten en een houten keet, vonden we een winkeltje. De dranken stonden in de koelkast, maar die stond niet aan. De verkoper zei dat er even verderop een Fransman, die ook met de fiets naar Nouakchott op weg was, in een tent verbleef. We gingen hem opzoeken. Dat was makkelijk want we hoefden alleen maar een spoor door het zand te volgen. Pierre vond het zeer gezellig om even een praatje met ons te maken. Hij is per bus door de Westelijke Sahara gereisd en heeft ons daar al gespot. Vanaf Nouadibou is hij gaan fietsen. Als het te warm word rond 11 uur houdt hij siesta tot 16 uur en daarom was hij nu in de tent. We moeten helaas verder, en eenmaal in het kamp zien we hem voorbij fietsen. Hij stopt echter niet want hij overnacht in dorpjes. Daar kan hij inkopen doen en een tent huren om in te slapen.
In Nouakchott verblijven we 2 nachten in Auberge Sahara. Het is een gebouw met tenten op het dak en in de tuin en 1 grote slaapzaal voor 8 personen. Overal staan bedden in. Daar moet je niet teveel van verwachten want het is slechts een matras! Voor de dekens of slaapzak moet je zelf zorgen. Gelukkig hangen overal muskietennetten, we zijn tenslotte in malariagebied!
Nouakchott is een grote stad met 2 miljoen inwoners en zonder centrum. Het is eigenlijk een groot dorpje met nauwelijks gebouwen hoger dan 2 verdiepingen. Er zijn momenteel verkiezingen in Mauretanie dus overal hangen affiches en er zijn talloze tenten opgezet om campagne te voeren, en om vanavond te stemmen. Maar dan zijn we aan het eten!

Groeten en tot Logs Erik

Van Sidi Ifni naar Dakhla was 7 dagen achtereen fietsen. Er waren ook geen campings dus stonden we naast de weg in Bushcamps. Daar kreeg iedereen een bidonnetje water om je te wassen en dat was alles. Als je een grote boodschap wilde doen kon je een schepje pakken en ergens een kuiltje graven. Toch was het erg leuk om wild te kamperen. Vaak kwam de locale politie even polshoogte nemen, om een half uur de tijd te doden. Dan kregen ze een foldertje en vertelde de organisatie wat we aan het doen zijn. Soms geloofden ze nauwelijks dat we in Parijs gestart waren!

Onderweg kwamen we ook politie checkpoints tegen, vaak bij een benzinestation. Daar hebben we vooraf ingevulde formuliertjes voor, want ze willen van alles van je weten: paspoortnummer, nationaliteit, merk fiets etc. Toen we net de Westelijke Sahara, door Marokko bezet gebied, inkwamen was men wat strenger. Verder naar het zuiden kunnen we meestal doorrijden.

Het landschap is erg boeiend en elke keer weer anders. Er is vaak geen strand maar een 30 meter hoge klifkust. De elementen hebben de kustlijn in een bizarre formatie gevormd. Dakhla ligt op een schiereiland. Om er te komen reden we over een helling, om vervolgens links en rechts een strand met zee te zien, alsof er in het midden van de weg een gigantische spiegel stond. Na 7 dagen zonder douche zijn we blij met de camping hier, dus het was de moeite van het omrijden waard, want morgen moeten we weer 30 km terug!

De woestijn is niet al te warm en droog. Even over de 30 graden, en we hebben verschillende dagen bewolking gehad, zelfs een dag regen en gisteren mist. De laatste 2 dagen hadden we een rugwindje, dus reden we eergisteren 165 km in 4:20, bijna 40 km/uur gemiddeld. Gisteren was er slechts 65 km tijdmeting maar toen reden we net zo hard. Het asfalt is ruw en een aanslag op mijn achterwerk. Als het glad was geweest waren we misschien nog een paar km/u harder gegaan!

Vandaag is er weer een rustdag. Vanavond kook ik mijn eigen potje en morgen gaat de reis verder naar Mauretanie.

Tot logs,

Erik

In Marrakech is de klassementsleider Roberts Draugs naar huis gegaan. We zijn tijdens de reis goede vrienden geworden. Ik heb zijn fiets overgenomen. Het is een goede mountainbike met een interessante stamboom (eerste in Parijs Dakar) Ik moet hem alleen nog betalen, dat doet Yvonne, met hulp van Rene.

Het is een Estonische fiets, afgemonteerd met SRAM. De kleur is heel toepasselijk oranje + wit. Kijk op bikedreams.com voor een foto (er is er maa 1 oranje)

Na een paar weken fietsen weer tijd gevondenvoor een logje. Ik zit momenteel aan de kust in Sidi Ifni, vlakbij Tiznit. Hiervoor ben ik tweemaal de Hoge Atlas overgestoken. Eerst over deTizi nTicha pas, daarna over de Tizi n Test. Die laatste klim begint in Marrakech en is niet zo steil maar wel bijna 100 km lang! Het was verreweg de zwaarste en ruigste en mooiste klim die ik ooit gedaan heb! Helaas heb ik geen fotos gemaakt omdat uitgerekend toen mijn accu leeg was.

Daarvoor was ik een paar dagen ziek. Gelukkig tijdens een korte etappe van 88 km. Ik had nog meer mazzel want er was slechts 13 km tijdmeting want er stond een koppeltijdrit op het programma. Ik moest wel rijden want ik wil alles fiesen en zo weinig mogelijk tid verliezen. Als ik een dag niet fiets, of een deel, dan krijg ik 12 uur aan mijn broek. Dat is erger dan diaree!

We hebben in Marokko nog geen vlakke etappe gehad. Elke dag wordt er verteld dat het een beetje op en neer gaat, en savonds moet de organisatie toegeven dat het er vanuit de auto wat gemakkelijker uitzag tijdens de voorverkenning. Maar voor mij maakt het niet uit. Hoe meer bergen hoe beter, en hoe ruiger en leger des te beter. Morgen hebben we nog een paar klimmetjes, en dan begint de (zand-)woestijn. Ik zie wel een beetje op tegen de warmte. Die viel in de (rots-)woestijn in de Atlas mee omdat we 1000 m hoger zaten. Nu rijden we bijna op zeenivo!

Internetmogelijkheden zijn de komende dagen beperkt. Misschien in Dakhla, maar dat is ruim een week later. Inmiddels heb ik ook weer aangesloten bij de kopgroep, omdat  we soms tegenwind hebben in de woesternij. Dan ben je beter af in een groep, en ik ben niet ziek meer!

Groeten Erik en tot logs!

In Europa is Internetten duur, hier kost het geen drol! Ik heb daarom niet altijd de reacties gelezen. Ik ben er erg blij mee.

Jennie, ik heb Ewald de groeten gedaan. Hij was er erg blij mee

Freerk, Geert heeft in het begin een dag verloren omdat hij een tand op een hard worstje heeft stukgebeten. Daardoor moest hij een dag naar de tandarts. We hebben trouwens een dokter in de groep! Franziska is haar naam en we doen ons best om zo vaak mogelijk op spreekuur te komen! Helaas is het soms wel serieus: verkoudheid, doorzitplekken op het zitvlak of maagproblemen.

Chris, bedankt voor het regelen van de Maratona. Ik rijdt vaak in het 2006 shirt en broek!

Diet, gelukkig is Henry er niet bij! Anders had ik nu 6e getaan :-]

Blijf vooral reacties schrijven!

Tot logs Erik

elHallo allemaal,

Het is alweer een tijd geleden dat ik een cybercafe bezoek. In Marokko zijn ze alleen in de grotere steden. En in Fes heb ik de Medina bezocht en daar is geen internet.

De eerste indruk van Marokko was: druk, vies, troep in de berm en nog eens druk. Overal mensen en alle auto’s walmen diesel. Van roetfilters hebben ze hier niet gehoord.

Na Fes werd het gelukkig beter. Toen begon de woestijn en kwamen we in het gebied van de Berbers. Berbers is een ander slag mensen; arm maar hartelijk, ze proberen je niet leeg te zuigen zoals in de grote steden. De woestijn is fantastisch! We vertrekken altijd bij zonsopgang en dan is het nog niet warm. Het is er ook niet leeg; er staan struikjes en plukjes dorre begroeiing, er liggen stenen en het Atlasgebergte is altijd zichtbaar aan de horizon.

Ik ben na 2 dagen in Marokko verkouden geworden. Misschien komt het door de smog, misschien door 5 weken onafgebroken fietsen. Ik heb het racen al in Spanje opgegeven, het tempo kon ik niet meer volgen, dus nu kan ik uitgebreid de toerist uithangen. Vandaag hebben we 60 km rechte weg door de woestijn gehad. Je houdt van de woestijn of niet. Ik vond het zeker niet saai.

De campings in Marokko zijn wat primitiever dan in Europa. Vaak is er geen warm water. En verwacht ook geen sappige weide om je tent op te zetten! Gisteren stonden we in de Gorges du Zis op het parkeerterrein van een Kasbah/hotel. Daar heb ik voor 100 dirham/10 euro een kamer genomen. De mensen daar waren zeer gastvrij. Ze kwamen met thee en een soort donuts van oliebollendeeg. ‘s Avonds was er live berbermuziek en een couscouspmaaltijd. Even verderop was een souveniers winkeltje. Daar heb ik 4 halskettingen, een nomadensjaal, een klein masker en een gebreid petje gekocht. Uiteraard na stevig onderhandelen werden we het eens over de prijs. Ik heb ook nog wat kleding en een plastic toeter kunnen verkopen/ruilen! Na de muziek heb ik voor 9 euro hun CD gekocht. Niet in een normaal hoesje, maar een kopie in een plastic hoesje!

Na Fes heb ik alleen maar genoten, behalve dan de laatste 30 km naar deze stad. Ik heb een beetje last van mijn maag gehad, maar na een paar uur slapen is dat verbeterd. Morgen hoeven we slechts 85 km te rijden, dus dat is een halve rustdag.

Groeten Erik